Menu

Vredesconferenties tijdens WOI - Kiental (Zwitserland - 1916)


Kiental (Zwitserland - 1916), de tweede socialistische conferentie tegen de oorlog

In weerwil van de goede voornemens, de acties van verzet in de bezette landen en protest in de neutrale landen, is de Grote Oorlog zijn tweede jaar ingegaan. De linkssocialisten die ten tijde van Zimmerwald erg minoritair waren, vinden een grotere aanhang. Centrumsocialisten als Kamiel Huysmans proberen de verloren eenheid binnen de Tweede socialistische Internationale te herstellen. Tevergeefs, want de standpunten lopen sterk uiteen. De beweging van Zimmerwald (zo noemt de linkervleugel zich voortaan) roept op tot een tweede vredesconferentie waaraan meer landen deelnemen dan bij de vorige. Samen met Lenin zien de Zimmerwaldsocialisten alle heil in de revolutie. De eensgezindheid binnen de Tweede Internationale is ver te zoeken en er worden plannen gesmeed om een Derde Internationale op te richten, de communistische internationale die in 1919 het licht zal zien..

Aan de conferentie van Kiental nemen 44 socialistische afgevaardigden deel. Ze komen uit heel wat Europese landen, zowel neutrale als oorlogvoerende: Zwitserland, Duitsland, Italië, Polen, Servië, Rusland en Portugal. Voor Zwitserland zetelen Robert Grimm, Ernst Nobs, Fritz Platten, Ernst Graber, Hermann Greulich, Charles Naine en Agnès Robmann. Voor Rusland zijn toekomstige actoren van de Oktoberrevolutie zoals Lenin en Zinoviev present. De conferentie wordt in Zwitserland gehouden van 24 tot 30 april 1916. De Franse syndicalisten Merrheim en Bourderon die hadden deelgenomen aan de conferentie van Zimmerwald en na hun terugkeer in Frankrijk een Comité voor de hervatting van de Internationale Betrekkingen oprichtten, kregen een reisverbod. In hun plaats gingen Pierre Birzon, socialistisch volksvertegenwoordiger, en twee andere volksvertegenwoordigers, die zich hadden aangesloten bij de linkssocialisten. De drie zetelden als waarnemers zonder mandaat.

Ondanks meningsverschillen met Lenin die de “imperialistische oorlog” wou veranderen in een “revolutionaire oorlog” en een nieuwe Internationale wou stichten, mocht “waarnemer zonder mandaat” Pierre Birzon het flamboyante Manifest van Kiental (1 mei 1916) schrijven, dat hierna in Nederlandse vertaling te lezen is (oorspronkelijke versie: zie http://rdl.phpnet.org/brizon2/spip.php?article11).


AUX PEUPLES QUON RUINE ET QUON TUE !

Prolétaires de tous les pays, unissez-vous !

AAN DE VOLKEREN DIE TEN GRONDE GERICHT EN GEDOOD WORDEN !

Proletariërs aller landen, verenigt u !


Al twee jaren wereldoorlog ! Twee jaren bloedbad ! Twee jaar reactie !

Maar wie is verantwoordelijk ? Waar zijn degenen die de oorlog wilden en hem al sinds een kwarteeuw hebben voorbereid en degenen die op het laatste ogenblik het vuur aan de lont legden ?

Zoek ze onder de bevoorrechten ! (…)

Zoals Jaurès enkele dagen voor zijn dood zei, “stapte het volk door de straten van Europa met een fakkeltje in de hand.”

Na miljoenen mannen de dood in te hebben gejaagd, leed te hebben gebracht over miljoenen gezinnen, miljoenen weduwen en wezen te hebben gemaakt, na verwoesting te hebben gezaaid en een deel van de beschaving onherroepelijk te hebben vernield, is deze misdadige oorlog tot stilstand gekomen. Ondanks de slachtingen aan alle fronten, bleven doorslaggevende resultaten uit. Om de fronten zelfs maar een beetje te doen kantelen, zouden de regeringen miljoenen mannen moeten opofferen.

Er zijn overwinnaars noch overwonnenen, of liever allemaal overwonnen, leeggebloed, uitgeput: dat wordt de balans van deze krankzinnige oorlog. De leidende klassen kunnen alleen vaststellen hoe ijdel hun imperialistische dromen zijn.

Eens te meer wordt aangetoond dat enkel die socialisten hun land goed hebben gediend die zich ondanks vervolging en laster hebben verzet tegen de nationalistische waanzin en de onmiddellijke vrede zonder annexaties eisen .

Mogen vele stemmen samen met ons roepen : Weg met de oorlog ! Leve de vrede !

ARBEIDERS VAN DE STAD EN HET PLATTELAND !

Uw regeringen, de imperialistische klieken en hun kranten zeggen u dat “we moeten volhouden tot het einde” om de onderdrukte volkeren te bevrijden. Dit is een van de grootste leugens die onze meesters hebben bedacht. Het ware doel van deze slachtpartij op wereldschaal is voor de enen om de buit veilig te stellen die ze door de eeuwen heen en dank zij voorbije oorlogen hebben vergaard; de anderen beogen dan weer een nieuwe verdeling van de wereld om hun bezittingen te vergroten door de inpalming van gebieden en de verdeling van volkeren die worden neergehaald tot het niveau van paria’s. (…)

PROLETARIËRS !

Kijk rondom u. Wie zegt dat de oorlog moet worden voortgezet tot het einde, tot de “overwinning”? Het zijn de politieke verantwoordelijken, de kranten die gefinancierd worden met geheime middelen, de legerleveranciers en alle profiteurs, de sociaal-nationalisten, de papegaaien die de oorlogstaal van de regeringen napraten, de reactionairen die er zich heimelijk over verheugen dat op het slagveld de mensen sneuvelen die gisteren hun onrechtmatige privilegies bedreigden, met name de socialisten, de vakbondsmilitanten en de boeren die op het land het rode zaad uitstrooiden.

Ziedaar de partij van de lieden die de oorlog willen verlengen … (…)

Eis het eind van de socialistische collaboratie in de kapitalistische oorlogsregeringen! Eis van de socialistische volksvertegenwoordigers dat ze voortaan stemmen tegen de kredieten voor de verlenging van de oorlog.

Maak een eind aan de wereldafslachting met alle middelen waarover u beschikt. Eis een onmiddellijke wapenstilstand! Volkeren die de vernieling worden ingejaagd, die gedood worden, sta op tegen de oorlog! Heb moed! Vergeet niet dat jullie ondanks alles nog het voordeel van het aantal hebben en dat jullie de macht kunnen vormen.

Mogen de regeringen van alle landen voelen hoe in u de haat tegen de oorlog en de wil tot sociale weerwraak groeien, en het uur van de vrede zal nabij zijn.

Weg met de oorlog !

Leve de vrede ! – de onmiddellijke vrede, zonder annexaties.

Leve het internationale socialisme! »

P.S. : de drie Franse “delegués” ondervonden na hun terugkeer in Frankrijk heel wat tegenkanting in de pers, binnen de socialistische partij en in het parlement.

De volledige vertaling staat elders op de website.